1398/12/9 : جمعه
کد خبر : 101514
تاریخ ارسال : 1393/08/06    

حسین یاحقی؛ موسیقیدانی تاثیرگذار و فروتن

تاثیر یاحقی ها بگونه ای است که اگر آنان را از موسیقی ایرانی حذف کنیم قطعاً بخش عمده ای از زیبای این هنر کاسته می شود.
حسین یاحقی؛ موسیقیدانی تاثیرگذار و فروتن

تاثیر یاحقی ها بگونه ای است که اگر آنان را از موسیقی ایرانی حذف کنیم قطعاً بخش عمده ای از زیبای این هنر کاسته می شود.

به گزارش سایت خانه موسیقی، 6 آبانماه سالگرد درگذشت حسین یاحقی نوازنده ویولن و مدرس موسیقی ایران است. به همین مناسبت از سوی بهزاد مقوم(پژوهشگر موسیقی) مطلبی برای سایت خانه ارسال شده که آن را با هم می خوانیم:

  کمتر کسی پیدا می شود که با موسیقی ایرانی آشنا باشد و نداند "یاحقی" ها کیستند."محمد اسماعیل خان"، "فرخ لقا" (کشور خانم)، "حسین یاحقی"، "پرویز یاحقی"، "منصور یاحقی"، "محمد یاحقی" هرکدام نقشی در احیای موسیقی ایرانی دارند.

  تاثیر یاحقی ها بگونه ای است که اگر آنان را از موسیقی ایرانی حذف کنیم قطعاً بخش عمده ای از زیبای این هنر کاسته می شود.

محمد اسماعیل خان در واقع اشاعه دهنده موسیقی در این خانواده، مرد هنر دوستی بود که  به موسیقی بیش از دیگرهنرها علاقه مند بود وهمین علاقه موجب شد که دخترش فرخ لقا را به این رشته مشغول سازد. فرخ لقا در جوانی در گذشت و اهل فن می گویند که اگر او نمی مرد یکی از نوابغ موسیقی ایران می شد.

وی که صدای خوشی داشت کمانچه را نزد "حسین خان اسماعیل زاده" و سنتور را نزد "حبیب سماعی" فراگرفته بود.

فرزند دیگر محمد اسماعیل، حسین یاحقی بود که سال 1282 شمسی در تهران متولد شد و بنا به تشویق خواهر، راه وی را ادامه داد و پس از این که مدتی نزد فرخ لقا آموزش کمانچه را فرا گرفت و نزد حسین خان اسماعیل زاده که از نوازندگان بنام دوران قاجاربود به تکمیل این ساز پرداخت.

در قدیم رسم بود که وقتی کودکی به دنیا می آمد نذری برایش معین می کردند، مادر حسین نذر کرد که فرزندش ذاکر سید الشهدا شود. به همین سبب نام "حسین" برفرزندش نهاد  و به دلیل صدای خوش، این کودک در دهه اول محرم هرسال در تعزیه شرکت می کرد و با توجه به سنش، نقش های مختلفی را در مجالس تعزیه برعهده می گرفت.او تا زمانی که به سن بلوغ نرسیده بود آهنگ های تعزیه را زیر نظر "میرزا حسین تعزیه گردان" فرا می گرفت و در تکیۀ سید اسماعیل یا شاهزاده ابراهیم شبیه فاطمه صغری، بلقیس، علی اکبر و قاسم می شد و چون نواختن کمانچه را هم نزد خواهرش آغاز کرده بود، به موسیقی آشنایی داشت و نقش خود را به خوبی ایفا می کرد.

پس از چندی خواهرش سفر کرد و حسین نزد استاد حسین خان اسماعیل زاده به ادامه تعلیم موسیقی پرداخت. بعد از دو سال که در محضر استاد بود و با هنرمندان آن زمان از جمله "ایرج میرزا"،"عبدالله دوامی"،"حاجی خان ضربی" و دیگر هنرمندان آشنا شد.

وی هنوز 16سال نداشت که سازش شنیدنی بود و به نواختن ویولن و تعلیم شاگرد مشغول شد. در این زمان با ابوالحسن صبا آشنا شد و به تشویق او به فراگیری نت پرداخت.

حسین یاحقی در جوانی سنتور می نواخت و بارها مورد تشویق سماع حضور قرار گرفت ولی بعدها به دلیل نیاز مادی از نواختن آن سرباز زد.

وی در چند صفحه همراه با تاج اصفهانی، "ادیب خوانساری"، "قمر الملوک ضرابی" و"منوچهرهمایون پور" ویولن نواخت.

حسین یاحقی بسیار فروتن و خوش اخلاق بود و با شاگردانش با محبت و حوصله کار می کرد و اعتقاد داشت موسیقی هنر مقدس و متعالی  است  و باید در آموزش آن اهتمام ورزید  زیرا هنرجویان فعلی آینده سازان موسیقی فردا کشور هستند.

تکه کلام معروف حسین خان "یاحق " بود و در حالتی از این واژه استفاده می کرد به همین سبب "یاحقی" را برای نام فامیل او انتخاب کردند.

حسین یاحقی علاوه بر سالیان متمادی تدریس ویولن  در کلاس های خصوصی و هنرستان ها، کوشش بسیاری در اعتلای موسیقی داشت و بیش از 500 اثر از خود به یادگار گذاشته است که جزو بهترین آثار موسیقی ایرانی محسوب می شود.

وی در سال 1318 کنسرتی برپا کرد که اشعار آن را "رهی معیری" سروده است. این آثار بعد ها به وسیلۀ ارکستر گلها ضبط شد که از آن میان می توان به "برق غم"،"جوانی"،"بی خبر" و غیره اشاره کرد.

حسین یاحقی  یکی از دوستداران وپیش قراولان هنر موسیقی کلاسیک ایران و نخستین کسی بود که آموزش هنر را از نواختن کمانچه آغاز کرد و آنگاه در ویولن سبکی تازه برای موسیقی ایرانی به وجود آورد.

او ایران وایرانی را دوست می داشت، به آب و خاک اجدادی خود عشق می ورزید و همین انگیزه بود که او را در اشاعه و تعالی موسیقی ایران زمین پابرجا  و راسخ نگاه می داشت.

حسین یاحقی شاگردان هنرمندی به عالم موسیقی ایران معرفی کرده است که خواهر زاده اش "پرویز یاحقی" در صدر آنان است که با شیرینی پنجه اش سبکی منحصر به فرد را در موسیقی ایران اشاعه داد.

زندگی حسین یاحقی با موسیقی درآمیخته بود، او بر غالب سازهای ایرانی دست داشت کمانچه، سنتور، سه تار و ویولن را به خوبی می نواخت.

شادروان حسین یاحقی در سال 1347 بدرود حیات گفت.



قسمت نظرات غیر فعال میباشد

تبلیغات