1400/11/9 : شنبه
تاریخ ارسال : 1400/10/04    

هنرمندان روی معیارهایشان ایستادگی کنند

مدیرعامل خانه موسیقی در مراسم رونمایی از آلبوم «نواهای مرتضی خان» گفت: هنرمندان روی مرز خودشان بایستند و روی معیارهایشان ایستادگی کنند و نباید خود را با ذائقه نازل و آنچه بازار طلب می کند وفق دهند.
هنرمندان روی معیارهایشان ایستادگی کنند

مدیرعامل خانه موسیقی در مراسم رونمایی از آلبوم «نواهای مرتضی خان» گفت:  هنرمندان روی مرز خودشان بایستند و روی معیارهایشان ایستادگی کنند و نباید خود را با ذائقه نازل و آنچه بازار طلب می کند وفق دهند.

 

به گزارش سایت خانه موسیقی، مراسم رونمایی از آلبوم «نواهای مرتضی خان» با حضور جمعی از هنرمندان و علاقمندان روز پنجشنبه 2 دی ماه در خانه موسیقی برگزار شد.

 

حمیدرضا نوربخش مدیر عامل خانه موسیقی ایران در ابتدای سخنانش ضمن قدردانی از حضور هنرمندان و علاقمندان در این جلسه گفت: با حضور در این جلسات همه ریسکی را می‌پذیریم، اما برای فرهنگ و هنر ارزش دارد. باید به مزدا اصاری تبریک و خستبه نباشید بگویم. زیرا که فضای موسیقی کشور را در شرایطی که در آن به سر می‌بریم کاری شایسته انجام دادند. موسیقی به خصوص این جنس از موسیقی که ما دلبسته آن هستیم متأسفانه بازار پررونقی ندارد، شرایط هم خوب نیست. بخش زیادی از نشر موسیقی یا ورشکسته است یا قریب به ورشکستگی است. حتی کارهایی که به ظاهر خیلی پرطرفدار است، متأسفانه به دلیل مشکلات حقوق مؤلف و مصنف که در کشور ما هست یا کپی‌رایت پولی برای ناشر و کسی که در این عرصه سرمایه‌گذاری می‌کند برگشت داده نمی‌شود. اما کسانی که این کار را می‌کنند عشق، علاقه و دغدغه هنرشان است و این‌که وظیفه خودشان می‌دانند که به نوعی پاسداری و حمایت کنند و از این نظر واقعاً باید از آن‌ها تقدیر و تشکر کرد.

 

*مواریث شنیداری ما در رسانه ها جایی ندارند
 موضوع دیگر این‌که به هر حال ما بخشی از موسیقی‌مان هست که متأسفانه برای نسل‌های فعلی و بعدی گاهی اوقات به ورطه فراموشی می‌رود. آثار گرانبهایی که ما در دهه‌های 20، 30 و 40 داشتیم و هنرمندان ارجمندی که در آن دوره‌ها بوده‌اند و جزو مفاخر ما هستند و آثار آن‌ها جزو گنجینه‌ها و مواریث ماندگارِ فرهنگ و هنرمان است. متأسفانه نسل جدید با این‌ها رابطه‌ای ندارد، برای این‌که این موسیقی ها در رسانه حضور ندارد، در رادیو و تلویزیون شنیده نمی‌شود اما جوان‌ها عمدتاً با این موسیقی رابطه‌ای ندارند. کارهایی از این دست که مزدا انصاری که به آن همت گمارده یکی از همان مواریث است استاد مرتضی محجوبی یکی از نوابغ موسیقی ایران است، کسی که سبکی و سنتی را ارائه کرد که تا قبل از خودش پیشینه و سابقه‌ای نداشت. و  این‌گونه نوازندگی ساز پیانو سابقه نداشت. ساز پیانو ، سازی غربی است واقعاً وقتی ساز محجوبی را گوش می‌دهیم عطر موسیقی ایرانی به مشام می‌رسد. در عرصه آهنگسازی هم جزو آهنگسازان ممتاز تاریخ موسیقی ما هستند، آثار محجوبی جزو رپرتوآرهای مرجع در موسیقی ایران است. یعنی اگر ما بخواهیم بگوییم در تصنیف یا آهنگسازی، بخواهیم سه قله را نام ببریم، به اعتقاد من می‌توانیم از عارف، شیدا و مرتضی محجوبی نام ببریم.

 

وی افزود: تقریباً قریب به اتفاق کارهای ایشان آثار ماندگاری است، در یک عصر طلایی که شاعر و ترانه‌سرای بزرگی مانند رهی معیری معاصر ‌آن بوده و با هم معاشرت و ممارست داشتند و خواننده‌ای بی‌بدیل مانند غلامحسین بنان، مثلثی را شکل دادند که تمام آثار آن‌ها بی‌شک و شبهه در رفیع‌ترین قله موسیقی ایران قرار دارد. همه آن‌ها هم مبدع بودند؛ ترانه‌سرایی رهی معیری داستان مفصلی است که ادبا و شعرا باید به آن بپردازند، خوانندگی بنان و مدلی که در تصنیف‌خوانی آورد چیزی بود که منحصر به خود اوست و پیش از او سابقه نداشته و پس از او هم به آن زیبایی، جذابیت و مهارت فکر نمی‌کنم اثری وجود داشته باشد. حتی روانشاد استاد شجریان در بزرگداشت بنان در آخرین جلسه‌ای بود که برای ایشان حضور داشتند و سال‌های آخر عمرشان بود، آن‌جا استاد شجریان به این مسئله اشاره کردند و گفتند کاری که من کردم دنباله‌روی از بنان در تصنیف‌خوانی بود و ایشان هم معترف بودند که کاری که بنان کرده به این راحتی قابل تکرار نیست و حتی نمی‌شود خیلی از چیزهای آن را کپی کرد، زیرا صدای منحصر خودش بوده و ذوق، سلیقه و تکنیک خاص خود را داشته است.

 

حمیدرضا نوربخش افزود:  امروز ما وظیفه داریم نسل حاضر و نسل‌های بعد را به آن مفاخر و مواریث متوجه کنیم. زیرا بدون تعارف در زبان حاضر واقعیت این است که باید به دور و اطراف خودمان نگاه کنیم و ببینیم آیا اگر عمیق نگاه کنیم جای نگرانی وجود ندارد؟ به نظر من باید خیلی نگران باشیم. مثلاً ما امروز در ترانه‌سرایی‌مان چه اتفاقی رخ داده و در غزل چه اتفاقی افتاده است؟ آیا امروز می‌توانیم کسانی را نام ببریم که مبادل‌های افراد قدیم هستند و در ادامه این زنجیره فعالیت می‌کنند؟آیا چنین چیزی داریم؟

 

*باید نسبت به ذائقه شنیداری جامعه نگران باشیم
در موسیقی و آواز هم باید ببینیم در ادامه نسل‌ها به کجا می‌رویم. ما نسبت به گوش جامعه باید نگران باشیم. هر کدام‌مان می‌توانیم رسانه‌ای هر چند محدود باشیم برای اطرافیان و پیرامون خودمان. هر یک از ما باید هشدار جدی بدهیم که گوش مردم دارد خراب می‌شود. وقتی یک اثر از هر نظر محتوا و قالب، موسیقی و کلام سخیف باشد، چطور وقتی ده‌ها هزار، صدهاهزار و بعضی میلیونی شنیده می‌شود واقعاً باید ما را نگران کند که چطور می‌شود یک طبع سلیم و گوش سالم از این موسیقی سخیف خوشش بیاید. چه اتفاق و فاجعه‌ای رخ داده است؟

 

*تنها نباید به ظواهر آئین های ملی توجه کرد

ما مردمی هستیم که به پیشینه‌مان افتخار می‌کنیم آیا ما نسبتی با این تاریخ، پیشینه و قدمت داریم یا این‌که فقط بایدشکلِ ظاهری یکسری آیین‌ها را بگیریم و به آن بنازیم و این‌ها را امروز پررنگ کنیم. مثلاً چند شب یلدا بود که همه بهم تبریک می‌گفتند. بله این یک آیین ایرانی است، اما ظرفی است که مظروفی هم داشته، آن مظروف چه شد؟ یلدا آیینی برای یکسری کارها بوده است، در یلدا دور هم می‌نشستند و با شاهنامه، دیوان حافظ، ادبیات، تاریخ و اسطوره رابطه داشتند، اما نسبت ما چیست؟ آیا این‌ها هست یا فقط هندوانه، انار و آجیل مانده؟ ما به کجا می‌رویم؟ نوروزمان و دیگر آیین‌ها هم همین‌طور. فقط که نباید به ظواهر ماجرا توجه کرد. این‌ها یک محتوایی داشته و وظیفه ما حفظ و حراست از آن است، مگر می‌شود بگوییم ایرانی هستیم و یک بار شاهنامه را نخوانده باشیم؟! مگر می‌شود ایرانی باشیم و هیچ ارتباط لفظی و مفهومی باحافظ و سعدی نداشته باشیم؟!  آیا می‌شود فقط گفت ما ایرانی هستیم؟ آیا جغرافیا مهم است یا این‌که ایرانی یک معناست؟ این تاریخ، فرهنگ، آدم‌ها و آثار مهم‌اند.

 

بنابراین باید نسبت به مواریث‌مان حساس باشیم و به بچه‌هایمان هم یاد بدهیم. بچه‌های ما باید یاد بگیرند و اگر از نظر عمق و محتوا به این‌ها توجه کنیم دیگر به هر چیزی گوش نمی‌دهیم، برای این‌که طبع سلیم یک چیزهایی را نمی‌پذیرد. چه فاجعه‌ای رخ داده است؟ این‌ها آدم‌های همین مرز و بوم هستند، مگر می‌شود به این‌جا رسیده باشیم؟ جوانان 50 سال پیش چه موسیقی‌ای گوش می‌دادند و جوانان امروز چطور؟ مگر فرقی دارد؟ جوان، جوان است، تا 50 سال پیش مادران، پدران، مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هایمان جوان بودند، از جوانان آن روز سئوال کنید که چه موسیقی‌ای گوش می‌دادند. من حتی این را بارها گفته‌ام که موسیقی کافه‌ای و کاباره‌ای ما شرف داشت به موسیقی امروز. می‌گفتند نازل‌ترین موسیقی، موسیقی کافه لاله‌زاری است. می‌توانید آن را گوش بدهید و ببینید که شعر و کلام آن خیلی شریف است. حتی موسیقی‌اش همین‌طور. اما امروز چه اتفاقی رخ داده است؟

 

*هنرمندن باید روی مرز درست خودشان کار کنند
نوربخش در پایان سخنانش افزود: آقای انصاری کار ارزشمندی کردند و این آثار باید حمایت شوند و همه ما وظیفه حمایت و توصیه از آن را داریم. چون این کارها خصوصاً امروز بسیار ارزشمند است و هنرمندانی مانند مزدای عزیز که در مرزِ درست خودشان قرار دارند، که ستودنی‌ست زیرا متأسفانه بعضی از دوستانِ هنرمند می‌بینند که مثلاً ذائقه مردم چطور است و بازار چه طلب می‌کنند و متأسفانه بعضی از ما خودمان را آنطور وفق می‌دهیم و مثلاً فکر می‌کنیم باید خودمان را در سطح کسانی که ذائقه نازلی دارند، تنزل بدهیم و باید برای آ‌ن‌ها تولید کنیم. نه هنرمندانی که روی مرز خودشان می‌ایستند و روی معیارهایشان ایستادگی کرده و کار خودشان را انجام می‌دهند. در گذشته هم اینطور بود، هر یک از هنرمندان مسیر خودشان را داشتند. همه روی مرز خودشان بودند. خواننده کافه‌ای در کافه می‌خواند هم همین‌طور و کسی هم که موسیقی ایرانی می‌خواند کار خودش را انجام می‌داد. بعضی از ما تکلیف‌مان با خودمان روشن نیست، باید تکلیف‌مان را روشن کنیم.

 

*ظرایف بسیاری در آلبوم «نواهای مرتضی خان» وجود دارد
در ادامه بردیا صدر نوری(نوازنده پیانو و آهنگساز) در سخنانی گفت:به خودم تبریک می‌گویم که در بین علاقه‌مندان موسیقی هستم و در رابطه با اثر فاخری صحبت می‌کنم که توسط شرکت «آوای مهربانی» تولید شده است. همه ما کم‌وبیش با کارهای مزدا انصاری آشنا هستیم؛ چه کارهایی که تنظیم کرده و چه کارهایی که با پیانو نواخته است. هر یک از آهنگسازی‌هایش جایگاه خودش را دارد، اما من به عنوان کسی که سال‌ها پشتِ این ساز نشسته‌ام می گویم قدر کااین اثر را کسی متوجه می‌شود که یک بار پشت این ساز نشسته و سعی کرده باشد تا این آهنگ‌ها را بنوازد. تنظیمی که آقای انصاری انجام داده است شکل ظاهر دارد و آن چیزی که ما به عنوان کسی که به شکل عمومی موسیقی دوست داشته باشد، می‌شنویم، اما ریزه‌کاری‌هایی دارد که فکر می‌کنم بتوان به یکی، دو مورد از آن اشاره کرد.

صدر نوری افزود: آن هم چیزی که خود مرتضی خان را جدای از سایر پیانیست‌های کشورمان در یک قله نشان می‌دهد؛ کوک سازی است که آقای انصاری با آن کوک تنظیم کرده و نواخته است. این کوک بسیار نزدیک به کوک سازی است که ما از کارهای مرتضی خان محجوبی می‌شنویم و این شاید یکی از سخت‌‌ترین کارهایی است که روی سازِ پیانو اتفاق می‌افتد. چون این کوک کردن به هیچ‌وجه کار راحتی نیست. فکر می‌کنم مهم‌ترین بخش کاری است که مزدا اعصاری در این آلبوم انجام داده و تیرول‌‌های خاصی که خاص خود مرتضی خان محجوبی بود، فکر می‌کنم پس از این کار آقای انصاری را با دقت بیشتری گوش می‌کنید و ارزش کار را بهتر خواهید دید و متوجه می‌شوید که چه ریزه‌کاری‌هایی وجود دارد.

 

وی در پایان گفت: من به جرأت و جسارت هنری مزدا انصاری قبطه می‌خورم و تبریک می‌گویم. به خاطر این‌که شما پشت ساز پیانو، ساز تخصصی مرتضی خان محجوبی بنشینید و آهنگ‌های مرتضی خان محجوبی را بنوازید که واقعاً سهل و ممتنع است. شاید به گوش خیلی چیزها راحت بیاید، اما وقتی می‌خواهید اجرا کنید، می‌بینید چه از نظر ریتم، چه از نظر ملودی و چه از نظر ریزه‌کاری‌هایی که حالات موسیقی ایرانی را نشان می‌دهد. تبریک می‌گویم. اثر خیلی فاخری است و امیدوارم همه عزیزان گوش کرده و از آن لذت ببرند.

 

در ادامه مراسم محمدرضا امیرقاسمی(نوازنده پیانو) به سخنرانی پرداخت. امیرقاسمی گفت: خیلی خوشحالم که تا این حد به پیانوی ایرانی توجه می‌شود. سال‌ها بود که به این نوع از نواختن توجهی نمی‌شد، اما الان خیلی خوشحالم که می‌بینم حتی هنرجوهایی که پیانوی کلاسیک را به خوبی کار کرده‌اند، پیگیر این هستند که چطور ردیف موسیقی ایران را با پیانو اجرا کنند. این چیزی است که من در بازخوردها می‌بینم و اتفاق بسیار خوبی است.

 

محمدرضا امیرقاسمی گفت: در مورد سه شیوه اصلی پیانونوازی در موسیقی ایرانی که اگر بخواهیم شیوه اول آن نام ببریم که شیوه مشیر همایون شهردار بوده است، پس از آن شیوه مرتضی خان محجوبی و استاد جواد معروفی هستند. من همیشه می‌گویم بین این سه شیوه، شیوه‌های مشیر همایون و استاد معروفی با تلاش و ممارست قابل فراگیری است. یعنی چیزی است که شما در رابطه با موضوع مشخصی در آن صحبت می‌کنید، اما شیوه مرتضی خان واقعاً مشکل است. در این آلبوم چهارمضراب دشتی دقیقاً با متر نواخته استاد محجوبی اجرا شده بود که واقعاً کار مشکلی است. در ظاهر راحت شنیده می‌شود، اما اشاره‌ها، ریزها، تریل‌ها و بسیاری از اتفاقات دیگر در این آلبوم وجود دارد.

 

*ساز محجوبی کاملا ایرانی است
وی افزود:  وقتی شما می‌خواهید به شیوه مرتضی خان ساز بزنید، باید کاملاً ذهن‌تان از هر آنچه در پیانو یاد گرفته‌اید جدا شود. نیازی نیست که خیلی چیزها را استفاده کنید و باید ذهنیت دیگری برای اجرای آن‌ها داشته باشید. در این‌جا باید نکته‌ای کوتاه را عنوان کنم؛ در دوره‌ای که نوابغ زیادی در موسیقی ترانه، تصنیف و آهنگسازی داشتیم حتماً خیلی از آهنگسازان نگاهی به موسیقی غربی داشتند. مثلاً چیزهایی مانند والس، تانگو و... استفاده کردند، اما مرتضی خان محجوبی یکی از ایرانی‌ترین آهنگسازان است. یعنی شما حتی هیچ نشانه‌ای از موسیقی کشورهای همسایه در نوازندگی و آهنگسازی‌شان نمی‌بینید. یعنی ایرانی ایرانی هستند.

 

امیرقاسمی در پایان افزود: در پیانونوازی هم همین است، شما وقتی می‌خواهید پیانو را ایرانی اجرا کنید، خیلی محدودیت دارید. حال اگر از آکوردهای مختلف استفاده کنید، هر چند زیبا، شیرین و خوب است، اما دیگر جزو پیانونوازی ایرانی قرار نمی‌گیرد. یعنی کافی است یک آکورد افزوده بی‌جهت یا یک آکورد کاسته بی‌دلیل را به کار ببرید آن هم فقط به این دلیل که ذهن شما می‌گوید این زیباست، بیاورید دیگر آن سنت نوازندگی را ندارد. به همین دلیل هم دست نوازنده محدود است و هم شیوه بسیار سخت. اما چیزی که الان به آن نیاز داریم گسترشِ شیوه درست پیانونوازی در موسیقی ایرانی است. واقعاً به این موضوع نیاز داریم و امیدوارم این راه همیشه ادامه داشته باشد.

 

پس از این سخنان حامی حقیقی(صدابردار و نوازنده) گفت همان‌طور که در آلبوم ذکر شده این اثر با پیانوی آکوستیک اجرا نشده است، یعنی با این ساز یا پیانوی گرند که شما به عنوان پیانوی رویال می‌شناسید اجرا نشده است، این اثر توسطِ پیانوی الکتریک اجرا شده که مکانیزم پیانوی الکتریک تا حد خیلی زیادی شبیه سازهای آکوستیک است، فقط در قسمتی که چکش باید روی سیم بخورد سنسوری وجود دارد که آن ضرب را اندازه‌گیری کرده و به پالس الکترونیکی تبدیل می‌کند و مانند کیبوردی که شما روی کامپیوتر دارید و با آن تایپ می‌کنید، نت‌ها را برای کامپیوتر می‌فرستد، منتها با اندازه‌گیری شدت، طول و پارامترهای دیگری که شاید روی پیانو نباشد و روی سازهای دیگر مؤثر باشد.

 

وی افزود: آن اطلاعات به صورت دقیق سنجیده می‌شود و توسط کامپیوتر تبدیل به صدای پیانو می‌شود. حال این‌که چه پیانویی انتخاب شود که به صدای پیانوی موردنظری که خود آهنگساز برای آن اثر انتخاب می‌کند، نزدیک باشد که می‌تواند پیانوی گرن یا دیواری باشد یا مثلاً پیانویی باشد که پیانوهای ژاپنی، اروپایی و اروپای شرقی‌اند. نوازنده اثر را اجرا می‌کند و در کامپیوتر آن صدا انتخاب می‌شود که با نظر آهنگساز یا ارکستر همخوانی داشته باشد. اگر قرار است پیانو در ارکستری قرار بگیرد با آن ارکستر هماهنگ باشد. کاری که آقای انصاری انجام داده، این است که سمپلی را انتخاب کرد و  براساس آن سمپل نواخته است که خیلی مهم است. شما می‌توانید با یک پیانوی الکتریکی بنوازید و بعد آن را با آن سمپل اجرا کنید و متوجه شوید که سمپل انتخاب شده و آن صدا اصلاً با آن سازهمخوانی ندارد.آقای انصاری سمپلی را انتخاب کرده که به لحاظ صوتی، لحن و لهجه خیلی نزدیک بوده به پیانوهایی که در آن زمان در رادیو ـ تلویزیون یا استودیوهایی بوده که آن زمان امکان ضبط داشتند.

 

وی در پایان سخنانش گفت: من تمام این مجموعه را دیده‌ام، ماده خامی که آقای انصاری به من داد طبعاً ایراداتی داشت و کارهای مختلفی برای من فرستاد. من هر کاری که می‌شنیدم می‌گفتم این کار این ایراد را دارد و چیزی که تو به من دادی را نمی‌توانم تبدیل به این بکنم و خیلی دور است. در آخر از مجموع چند موسیقی‌ای که برایم فرستاد و درعین حال دلم می‌خواست اثر نوآوری صوتی هم داشته باشد، خب کارهایی به جزو کار آقای انصاری بود و وقتی می‌خواهیم آن را گوش بدهیم مهم می‌شود، چون غیر از این کار کیفیت قبلی وجود داشت، اما قصد داشتیم ارادتی به آن لحن و نوای ضبط‌شده گذشته نوآوری هم در صدا باشد و حال و هوای مدرنی هم به صدا داده شده باشد. بنابراین تا حدی هماهنگی‌هایی داشتیم چند بار کار رفت و آمد و در سیستم‌های مختلف شنیدیم و به چیزی که الان می‌شنوید رسیدیم. امیدوارم دوست داشته باشید و از شنیدن این موسیقی لذت ببرید.

 

*شیوه مرتضی محجوبی غیرقابل اجرا و غیرقابل دسترسی است
سخنران پایانی این مراسم مزدا انصاری(نوازنده پیانو و آهنگساز) بود. انصاری در ابتدای سخنانش گفت: در مورد این آلبوم که پس از سال‌ها شاید به خودم بدهکار بودم و باید آلبوم تک‌نوازی بیرون می‌دادم و واقعاً می‌گویم که اگر پیگیری همسرم نبود این کار انجام نمی‌شد. من افتخار شاگردی استاد معروفی را داشتم و محبت و مهر ایشان همیشه شامل حالم بوده است، شاید حق بر این بود که باید اولین آلبومم را از آثار ایشان تقدیم شما عزیزان می‌کردم، آنچه باعث شد اولین کار را از استاد مرتضی خان محجوبی اجرا کرده و تقدیم شما عزیزان کنم در یک کلمه دوستی است.

 

وی افزود: هیچ‌وقت به خاطر ندارم که از استاد معروفی راجع به استاد محجوبی سئوال کرده باشم و ایشان با یک مهر و ارادتی صحبت نکرده باشند، همیشه آنچنان با حرمت و احترام از استاد مرتضی محجوبی یاد می‌کردند که قابل ستایش و تقدیر بود. برای این‌که به شما ثابت شود این دوستی تا چه حد بوده، دو برنامه گل‌ها هست که یک برنامه را استاد محجوبی به سبک استاد معروفی پیانو نواختند و یک برنامه هست که برعکس استاد معروفی به سبک استاد محجوبی نواختند. در ابتدا باورم نمی‌شد و فکر می‌کردم مرتضی خان نواخته‌اند، اما از استاد معروفی پرسیدم که چطور این کار را کردید؟ گفت پدرم از من خواست.

 

انصاری گفت: خیلی خوب بود و شیوه مرتضی خان را قبول داشتند. همیشه می‌گفتند ایشان یک سبک داشتند و من نوع دیگر، اما هر دوی ما ایرانی ساز می‌زدیم. این جملات نقل مستقیم استاد معروفی است. تجلی و اوج این دوستی و مهر به قطعه‌ای زیبا می‌رسد که بر قله موسیقی ما نقش بسته و آن هم «کاروان» است، «کاروان»ی که استاد رهی معیری شعر آن را گفته‌اند، استاد مرتضی محجوبی آهنگسازی کرده‌اند و استاد معروفی به آن زیبایی تنظیم کرده و استاد بنان هم به آن زیبایی اجرا کرده‌اند. یعنی هر ضلع این مربع را کم کنید، زیبایی این اثر از دست می‌رود. این دوستی و مهر باعث شده که چنین قطعه‌ای به وجود بیاید و من خواستم ثابت کنم بین این اساتید هیچ فرقی نیست.

 

این نوازنده پیانو گفت: در سی‌دی هم توضیح دادم گفتم اولین اثر را از آثاری که استاد محجوبی در ارکستر اجرا شده تلاش کردم تا ببینم می‌توانم تا حدودی نزدیک به شیوه ایشان بشوم. چون به جرأت می‌گویم که شیوه ایشان غیرقابل اجرا و غیرقابل دسترسی است. هنوز هم من نتوانستم به آنچه باید برسم. هنوز خیلی راه هست. آنالیزهای بسیاری انجام دادم، خیلی وقت گذاشتم و خیلی راجع به تکنیک‌های آن کار کردم تا بتوانم تا حدود زیادی بزنم، اما واقعاً قابل اجراست. به جرأت می‌گویم هیچ‌کس حتی شاگردانشان هم نتوانستند آن شیوه را پیاده کنند. یک چیزهایی در آن هست که غیرممکن است و نمی‌شود نواخت. من تا جایی که توانستم و در توانم بود این کار را انجام دادم. آثاری که از ایشان در ارکستر اجرا شده بود، می‌خواستم ببینم اگر بخواهم با پیانو به سبک خودشان بزنم به چه صورت می‌شود و حاصل آن چیزی بود که تقدیم شما کردم.

انصاری در پایان سخنانش از همه کسانی که در تولید این آلبوم و برپایی مراسم رونمایی دخیل بودند تشکر و قدردانی کرد.

 

این مراسم با ساز و آواز حمیدرضا نوربخش و مزدا انصاری با اجرای یکی از قطعات مرتضی محجوبی ادامه یافت و در پایان هنرمندان حاضر در مراسم از آلبوم «نواهای مرتضی خان» که توسط نشر «آوای مهربانی» منتشر شده است رونمایی کردند.

 



تبلیغات